Namaszczenie chorych

Namaszczenie chorych, błędnie nazywane ostatnim namaszczeniem może być udzielne osobom cierpiącym na przewlekłe choroby, osobom starszym przed operacją medyczną, a nawet nieprzytomnym, jeśli przypuszcza się, że w normalnych warunkach zgodziliby się przyjąć ten sakrament. Kapłan nawiedza chorych w domach i szpitalach. Najświętszy sakrament przynoszony jest do chorego w bursie – specjalnej skórzanej torebce. Istnieje także możliwość zakupu kompletu do sakramentu chorych, na który oprócz bursy składają się: cyborium, pojemniki na olej, krzyżyk, stuła i korporał.

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego

Nr 1420

Przez sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego człowiek otrzymuje nowe życie w Chrystusie. Przechowujemy jednak to życie „w naczyniach glinianych” (2 Kor 4, 7). Obecnie jest ono jeszcze „ukryte z Chrystusem w Bogu” (Kol 3, 3). Jesteśmy jeszcze w „naszym przybytku doczesnego zamieszkania” (2 Kor 5, 1), poddani cierpieniu, chorobie i śmierci. To nowe życie dziecka Bożego może ulec osłabieniu, a nawet można je utracić przez grzech.

Nr 1421

Nasz Pan Jezus Chrystus, lekarz naszych dusz i ciał, który odpuścił grzechy paralitykowi i przywrócił mu zdrowie ciała, chciał, by Kościół mocą Ducha Świętego kontynuował Jego dzieło uzdrawiania i zbawiania, które obejmuje także jego członki. Jest to celem dwóch sakramentów uzdrowienia: sakramentu pokuty i namaszczenia chorych.

Nr 1499

„Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu”.